#39- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 8)

*

...δίπλα στο κρεβάτι του την φωτογραφία ενός παιδιού. Τα μάτια θλιμμένα και κλαμμένα, ψάχνοντας να χαρεί με όποιον τρόπο θα κατάφερνε, με όποιον τρόπο οι άλλοι θα χαίρονταν. Την κοίταζε στεναχωρημένος, ένας κόμπος δενόταν στο στομάχι. Μια μέρα, αυτό το ίδιο παιδί το είδε στα σύνορα της απογοήτευσης, χωρίς σύμμαχο στο παιχνίδι-μόνο. Θυμήθηκε αυτό και ξανακοίταξε την φωτογραφία. Μερικά δάκρυα θέλησαν να τρέξουν αλλά τα σταμάτησε...

**

***

...κατεβάσαμε όλα τα ποτήρια, τα τοποθετήσαμε σε τραπέζια, χωρίς να περιμένουμε επισκέπτες, μόνο με την αναμονή και την προσδοκία να λερωθούν, να γεμίσουν δαχτυλιές και αποτυπώματα από χείλη-κόκκινο κραγιόν. Είχαμε προετοιμαστεί για τις πληροφορίες που θα εκμαιεύαμε-δύο μεγάλες δεξαμενές, να μάθουμε τα μυστικά τους. Δεν ήρθαν. Δεν τους περιμέναμε. Μόνο απέμειναν τα ποτήρια βουβά πάνω στα τραπέζια και εμείς να περιμένουμε σίγουροι ότι κανείς δε θα λερώσει τα ποτήρια, κανείς δε θα αφήσει κανένα αποτύπωμα. Κανένα μυστικό. Η συνέλευση αποφάσησε να φύγουμε επ' αόριστον, μήπως κάποιος τα γεμίζει δαχτυλιές, μήπως λερωθούν με κραγιόν...

****

*****

...και στεκόμουν από ψηλά, να παρατηρώ τις στιγμές της ιριδίζουσας πραγματικότητας στην επιφάνεια μιας σαπουνόφουσκας...

******

*******

φοβάμαι

είναι φυσιολογικό να φοβάμαι

............................

όταν ο αέρας κάνει φασαρίες

όταν έχει σκοτάδι

ακόμη και όταν έχει ήλιο

είναι φυσιολογικό να φοβάμαι

θα ήθελα να μιλούσαμε πιο ήρεμα

να μιλούσαμε

θα ήθελα να έχει ήλιο

τον ήλιο

θα ήθελα να με βλέπεις

να βλέπεις

όταν υπάρχουν παντού γύρω μου

μπαλόνια φουσκωμένα

ακόμη και όταν δεν είναι γύρω μου

είναι φυσιολογικό να φοβάμαι

............................

θέλω να γίνω αστροναύτης

να μαγειρεύω σε κουζίνα διαστημόπλοιου

να λύνω και να δένω την ζώνη του ωρίωνα

να ταϊζω φύλλα την καμηλοπάρδαλη

και μέλι τις αρκούδες

θα ήθελα να ποτίσω

διαστημικά λάχανα

θα ήθελα κανταΐφι

τα μαλλιά της βερενίκης

θα ήθελα να φάω τον γαλαξία

το βράδυ μαζί με το γάλα

.........................

όταν φοβάμαι

βοήθησέ με να επιστρέφω στον σείριο

...........................

μπορείς

σε παρακαλώ;

#38- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 7)

*

...τί είδους άνθρωποι να ήταν αυτοί. Πάντως, ήταν ελεύθεροι, ή έτσι φαινόταν και αυτό ήταν ένα ασφαλές συμπέρασμα-εκ του ασφαλούς. Έβλεπα από μακριά τα σπίτια τους και τους ζήλευα, χωρίς όμως να μπορώ να τους διακρίνω. Ζήλεια, αυτό ήταν το συναίσθημά μου. Καθώς μερικά σύννεφα κάλυψαν τον ήλιο και η θερμοκρασία άλλαξε αισθητά και στιγμιαία...

**

...και έβλεπα καθημερινά τις μπόρες να μέχρι τις ακτές της Ασίας. Έπειτα οι ουρανοί τις τραβούσαν πίσω πάλι, μέσα στην ενδοχώρα, να μην αφήσουν τα σύννερα να στραγγίσουν, να μην αφήσουν τους ανθρώπους να δροσιστούν, να μην αφήσουν τη γη να ενυδατωθεί...

***

μελαγχολία φτιαγμένη από τετάρτη βράδυ

φεγγάρι σαββατιάτικων ανθρώπων

****

*****

...καθώς είχε δημιουργηθεί μια πόλλωση  που κανείς δεν ήθελε να τροφοδοτεί αλλά, μολαταύτα, έπειτα από μια σειρά άτυχων περιστατικών, δεν μπόρεσε να αποφευχθεί. Οι μεν ζητούσαν άμεσα την επέμβαση της πυροσβεστικης, που προσπαθούσε να αποφύγει κάθε εμπλοκή επί ματαίω, οι δε ζητούσαν να επέμβει το λιμενικό, θεωρώντας ότι η επέμβαση της πυροσβεστικής δε θα ήταν μεροληπτική-ότι υπήρχαν συμφέροντα στο παρασκήνιο. Το λιμενικό με την σειρά του, όμως, ζητούσε από την πυροσβεστική γιατί υπήρχε περιορισμένη δύναμη...

******

...όταν σουρούπωσε, ο ήλιος είχε χαθεί πίσω από την πλάτη μου, τα φώτα άρχισαν να λαμπυρίζουν στις στεριές της Ασίας, ένα βουνό στο βάθος φαινόταν χιονισμένο-ένα σύννεφο είχε καθήσει στην κορυφή του και...

*******

...μετά από πολλές περιπέτειες, τελικά προσγειώθηκα στο αριστερό του αυτί. Με πολλή προσοχή κινήθηκα πάνω στο πτερύγιο, παραμερίζοντας μικρές τρίχες και βρωμιές που ήταν φυτρωμένες και καθισμένες πάνω του. Σε λίγο έφτασα στην είσοδο του αυτιού. Ένιωσα ένα μεγάλο δέος. Θα διάβαζα την σκέψη του...

********

*********

γιατί είχε ένα μόνον όνειρο

να περπατήσει την κορυφογραμμή

μέχρι να βρει εμπόδιο

**********

όταν έφυγες ήρθε μια καταιγίδα από τους ουρανούς της Ασίας κι έβρεξε τα πάντα

για πάντα

(από την αλληλογραφία της Ούρσουλα Στόουν)

***********

...απαξιώνοντας την απογευματινή βροχη, κοίταζα μόνο το τετράδιό μου, το ημερολόγιο και με τη γλώσσα μου ψαχούλευα την κουφάλα που είχε δημιουργηθεί σε ένα δόντι μου το μεσημέρι, όταν έτρωγα αμύγδαλα με...

#37- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 6)

*

... αρχίσαμε να απαριθμούμε τις φθορές, που ήταν ανεπανόρθωτες. Υπήρχε μια λάμπα από την πίσω πλευρά που ήταν καμμένη, μια σίτα σε ένα πλαϊνό παράθυρο που έχασκε πέρα δώθε, δύο βρύσες που έσταζαν και έσταζαν συνέχεια-είχαν δημιουργήσει πουρί και μούχλα, ένα καζανάκι που δε λειτουργούσε σωστά γιατί δεν έδιωχνε τις ακαθαρσίες και τα χώματα που ξερνούσαν οι λεκάνες και οι σφουγγαρίστρες, ένα κλειδί από μια κλειδαριά που ήταν ετοιμόρροπο, καθώς και κάτι κλειδιά από μιαν άλλη κλειδαριά, που πάντα τα μπέρδευαν με αυτά μιας τρίτης κλειδαριάς επειδή κρέμονταν στην ίδια αρμαθιά...

**

***

αφράτες αρκουδίτσες

περιπλανώνται στον ουρανό

λευκές και αθώες

έτοιμες και επικίνδυνες

****

*****

τί συμβαίνει πριν φυσήξει;

******

σαββατοκύριακο

σπίτια λουσμένα πορτοκαλί

θάλασσα σκοτεινή και ταραγμένη

άνθρωποι κανονικοί κυριακάτικοι

σπίτια σκοτεινά βρεγμένα

θάλασσα διαφανής και ακίνητη

άνθρωποι θλιμμένοι σαββατιάτικοι

*******

********

...μπροστά το τεράστιο αλουμινένιο ψυγείο καθόταν φορώντας μια μπορντώ στολή, με αυστηρό βλέμμα, ξυρισμένος και άγρυπνος, με βλέμμα ακούραστο, λες και ποτέ δεν είχε ανάγκη από ξεκούραση. Πάνω στο γραφείο του είχε παραταγμένα μαχαίρια σε διάφορα μεγέθη, καλοακονισμένα και γυαλισμένα στην εντέλεια. Σε περίπτωση που κάποιος ερχόταν να επιθεωρήσει το πόστο του είχε όλα τα υλικά του έτοιμα προς επίδειξη. Το αριστερό του πόδι έπαιζε συχνά νευρικούς ρυθμούς στο ξύλινο πάτωμα, ένας ήχος από κούφια σανίδια. Ο αέρας γύρω του είχε μια βαριά μυρωδιά από καρυκεύματα και κρέατα που αναδυόταν από το ψυγείο του. Αυτός ήταν ο σαλαμοφύλακας...

*********

...και, ξαφνικά, βρήκα τη φωτογραφία της. Αμέσως το βλέμμα μου εγκλωβίστηκε στην εικόνα. Είχα ανάγκη να παρατηρήσω τις λεπτομέρειες που δεν παρατηρούσα όλον αυτό τον καιρό. Δεν είναι, όμως, ποτέ αρκετός ο χρόνος για τις λεπτομέρειες. Κάπως βιαστικά, αποφάσισα να...

**********

***********

...ταυτόχρονα, το βλέμμα μου σταμάτησε πάνω σε ένα γκρεμισμένο κομμάτι τοίχου, την ώρα που ένα ιστιοφόρο περνούσε ήδη μισοκρυμμένο πίσω του. Στο βάθος, οι στεριές της Ασίας αφημένες στην αντηλιά, εκπέμποντας ένα σήμα προκλητικό και νοσταλγικό. Τα βουνά, απομακρυσμένα και γαλάζια, μοναχικά και ακίνητα, είχες την αίσθηση ότι κινούνται σε έναν οριζόντιο άξονα γιατί τα ρεύματα της θάλασσας παραπλανούσαν το μάτι-ακανόνιστα, άναρχα τα ρεύματα αυτά. Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι δεν ήταν μόνο τα βουνά της Ασίας που εκπέμπουν αυτό το σήμα-όλα τα βουνά το εκπέμπουν άλλωστε. Αυτά τα βουνά, απλώς, εκπέμπουν σε περιέργως συντονισμένη συχνότητα, ταράζουν το είναι, ίσως και την ίδια τη θάλασσα και τα ρεύματά της, που...

************

... ήταν ένα μεγάλο σοκ, όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν λασποβροχή. Όλα με τραβούσαν προς τη γη, προς το χώμα. Να ξαπλώσω γυμνός κάτω και να αφήσω τη βροχή και τη λάσπη να παλέψουν για την επικράτηση πάνω στο δέρμα μου. Μετάνιωσα αυτή τη σκέψη μου και ντράπηκα κάπως που έκανα μια τέτοια σκέψη. Ένιωσα ότι προκαλώ την φύση και τη δημιουργία, ένιωσα φόβο ή δέος. Κοίταξα γύρω μου μήπως...

#36- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 5)

*

...είμαστε κινούμενοι στόχοι, σαν παπάκια στο πανηγύρι, αλλά χωρίς έπαθλο. Καθόμαστε συχνά κρυμμένοι μέσα σε τοίχους, ντυμένοι με φυτά ή ξερόχορτα ή και πλουμιστά καπέλα έτσι ώστε να μοιάζουμε αόρατοι-σαν τους τρελούς, που έχουν την ιδιότητα να εξαφανίζονται και, έπειτα, να εμφανίζονται σε μέρη που δεν το περιμένεις...

**

***

κόκκινες λεκάνες γεμίζουν με νερό

κόκκινες λεκάνες σκουριασμένες και τρύπιες πλαστικές

όχι κόκκινα αυγά ή διαφανή λερωμένα με κόκκινη μπογιά

κόκκινες λεκάνες αδειάζουν χωρίς να τις πάρεις είδηση

****

μικρές άρκτοι

χρώματος καμηλοπαρδαλί

σκαντζόχοιροι

χρώματος αδιαφανούς

το (α) του συμπλέγματος

*****

(νυχτερινό κοκτέηλ στου άλεξ)

******

...κάποτε βρίσκουν πόρτες που ανοίγουν, κάποτε βρίσκουν πόρτες να κλείνουν...

*******

...είχαν αρρωστήσει και αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Αποφασίσαμε να κάνουμε δειγματοληψία για να σιγουρευτούμε αν όντως οι υποψίες μας ήταν αληθινές. Μπήκε, λοιπόν, στην αποθήκη και σε λίγο επέστρεψε με ένα γαλλικό κλειδί που το προσάρμοσε στην βαλβίδα...

********

(νεφέλωμα από κρυσταλλικούς φακούς και κάφτρα καρέλια)

*********

όταν φυσάει

φοβάμαι περισσότερο από όταν βρέχει

#35- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 4)

*

δεν κοιτιέμαι στον καθρέφτη

μόνο καμιά φορά

με την άκρη του ματιού μου

αυτός ο άνθρωπος

το είδωλό μου

ένας επισκέπτης από το μέλλον

**

στους δημόσιους χώρους

ή τις κοινόχρηστες τουαλέτες

κλάνουμε κόσμια

σχεδόν κρυφά

**'

όταν κλάνουμε 

ζητάμε συγνώμη

(μαθήματα από σείριο β)

***

τα σύννεφα δε μπορείς να τα φωτογραφήσεις

απαγορεύεται

****

*****

πόσο μισώ τις βαλίτσες με ροδάκια

ήρθε το καλοκαίρι

βανιλίτσες και ροδάκινα

******

...μια ομάδα από μύγες στον προθάλαμο, όχι μακριά από το παράθυρο, και πετούσαν ζαλισμένες μεταξύ τους. Έμοιαζαν να χορεύουν αλλά μάλλον προστάτευαν τα εύθραυστα φτερά τους από τον δυνατό αέρα, που τις εμπόδιζε να πετούν ελεύθερες και να χέζουν παντού και να τρυγούν βρωμιές...

*******

********

όταν ο αέρας αποφασίσει να μιλήσει

θα βρει ένα δέντρο να θροϊσει τα φύλλα του

έναν χωματόδρομο και θάμνους να περάσει από πάνω τους ξυστά

μια εσοχή σε παντζούρι να σφυρίξει ανατριχιαστικά

τότε θα ακούσεις

*********

...και είχα μπροστά μου τα τρία βιβλία της ζωής μου. Στο πρώτο έγραφα πάντα την αλήθεια. Στο δεύτερο ακροβατούσα ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα. Στο τρίτο έγραφα μόνο τα ψέματα. Κάποια στιγμή που βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, είδα όνειρο ότι ένας γέρος με συμβούλεψε να διαβάσω τα βιβλία μου και πώς αυτά θα μου έδιναν την απάντηση στο πρόβλημά μου. Την άλλη μέρα ξύπνησα, θυμήθηκα το όνειρο με τον γέρο και αποφάσισα να ξαναδιαβάσω το βιβλίο με τα ψέματα...

*********''

...και είχα μπροστά μου τα τρία βιβλία της ζωής μου. Στο πρώτο έγραφα πάντα... Στο δεύτερο ακροβατούσα ανάμεσα...και... Στο τρίτο έγραφα μόνο... Κάποια στιγμή που βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση, είδα όνειρο ότι ένας γέρος με συμβούλεψε να διαβάσω τα βιβλία μου και πώς αυτά θα μου έδιναν την απάντηση στο πρόβλημά μου. Την άλλη μέρα ξύπνησα, θυμήθηκα το όνειρο με τον γέρο και αποφάσισα να ξαναδιαβάσω το βιβλίο με...

*********'''

δε θα βρεις

#34- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 3)

*

στιγμές αναμονής άνευ αντικειμένου

η αίσθηση του χρόνου καταγράφεται σε λανθάνουσες τιμές

μετριέται συχνά σε κόκκινα βαμμένα αυγά

**

...υπάρχουν στιγμές που μισήσαμε, έπειτα ξεχάσαμε και τώρα νοσταλγούμε. Ένα τριγωνικό παιχνίδι της δόξας, της λήθης και της άρνησης της φθοράς...

***

μέσα στα χορτάρια και στα χώματα

μια μπότα μπλεγμένη

λίγες πέτρες γύρω της

το δέντρο στο βάθος μισό

ο ουρανός λίγος

λίγο και το βουνό

όλα λιγοστεύουν

πτώση

***

****

...το σκουπιδιάρικο μου έφερε όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που ταξίδευα με τον παππού μου στα εργοστάσια της χώρας. Πάτησα πάνω στο σιδερένιο σκαλάκι και σκαρφάλωσα στη θέση μου. Μπορεί να μην μεταφέραμε πια κομπόστες και βιομηχανικά φαγητά αλλά σκουπίδια. Σημασία είχε ότι ταξίδευα υπερυψωμένος κοιτώντας τον κόσμο από ψηλά-και με λίγη περηφάνια, δεν το κρύβω...

*****

ο κενός χώρος ανάμεσα στην χαρά και τη λύπη

******

- Έτσι, μια καρδιά οτιδήποτε θα βρω.

- Πάρε καμμία από έναν νέο αρχάριο.

- Τόσες μέρες υπάρχουν από άντρες.

*******

κάλτσες σε διάφορα μεγέθη

κρεμασμένες με χρωματιστά μανταλάκια

το κάθε ζευγάρι πάει σε ένα ζευγάρι πόδια

βαλμένα κατά μέγεθος

ξεχωριστά ζευγάρια σε ξεχωριστά πόδια

κρεμασμένες κάλτσες σε σκοινί

με ακρίβεια και τάξη βαλμένες

κρέμονται βαλμένες κατά μέγεθος

με χρωματιστά μανταλάκια

από κάτω όμως είναι τα λουλούδια

από κάτω είναι και το χώμα

από κάτω είναι ο κήπος

#33- (από τα χαμένα ημερολόγια του αρχιχολαργού ψαρο-Jeffrey vol. 2)

*

(μονόπρακτο)

Στενό πλακόστρωτο δρομάκι στο κέντρο μιας πόλης, δίπλα από τον πολυσύχναστο δρόμο, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Στο βάθος, το δρομάκι καταλήγει σε μαγαζάκια ψιλικών ειδών. Αδιέξοδο. Πιο μπροστά, μια σειρά από μαγαζάκια με είδη φτιαγμένα από ψάθα και ξύλο. Καρέκλες παλαιού τύπου, κόσκινα, καλάθια, γουδιά με γουδοχέρια και μερικά καπέλα, ψάθινα. Αναρριχώμενα φυτά εμποδίζουν μερικώς να φανεί ο ουρανός αλλά είναι προφανές ότι είναι άνοιξη. Ο ήλιος καταφέρνει κάπως να περάσει μέσα από τα φυλλώματα.

Μια γυναικεία φιγούρα, άψογα ντυμένη στα μαύρα, μπαίνει από αριστερά στο δρομάκι καπνίζοντας ένα τσιγάρο. Περπατάει αργά, ελαφρώς καμπουριασμένη-όχι πολύ-και παρατηρεί τα εμπορεύματα που είναι απλωμένα στο δρόμο. Τα παρατηρεί πολύ προσεκτικά, σχεδόν σαν να ψάχνει κάτι. Ξαφνικά, σταματάει και σηκώνει το βλέμμα. Κοιτάει ευθεία με βλέμμα υγρό, ονειροπόλο ενώ συνεχίζει να καπνίζει το τσιγάρο της. Αργά. Έπειτα, χαμηλώνει το βλέμμα της και γυρίζει να εξετάσει τα μαγαζάκια που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του στενού, πάντα με την ίδια προσήλωση, πάντα καπνίζοντας τελετουργικά το τσιγάρο της.Για μια στιγμή, το σώμα της κάνει μια κίνηση σαν να θέλει να συνεχίσει να περπατάει και πάλι μπροστά αλλά γυρίζει και παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Σταματάει άλλη μια φορά και στρέφει το βλέμμα της. Πάντα το ίδιο υγρό βλέμμα, το ίδιο ονειροπόλο, το ίδιο τσιγάρο. Μένει εκεί παγωμένη για μερικά δευτερόλεπτα που μοιάζουν παντοτινά. 

Το τσιγάρο τελείωσε. Κανείς δεν είδε αν το πέταξε κάτω στο πλακόστρωτο ή αν η γόπα στέκεται στο χέρι της. Αποφασίζει να γυρίσει πίσω. Να μην έρθει ποτέ. Περπατάει με το ίδιο τελετουργικό τρόπο, ελαφρώς καμπουριασμένη-όχι πολύ-και χάνεται πάλι στην αριστερή γωνία, στο δρόμο της. Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα. Ξαφνικά, το κεφάλι της ξεπροβάλλει ανεπαίσθητα από τον τοίχο, σαν να κρυφοκοιτάει. Σαν να θέλει να βεβαιωθεί ότι όλα πίσω είναι καλά, ότι όλοι είναι ασφαλείς. Μερικά δευτερόλεπτα ακόμη και εξαφανίζεται για πάντα. 

Το πλακόστρωτο δρομάκι μένει έρημο. Ένα ρεύμα αέρα κουνάει μερικά αναρριχώμενα φύλλα. Ο ήλιος συνεχίζει να λάμπει. Μερικά δευτερόλεπτα ακόμα, για πάντα.

In memoriam Γ.Π