Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

#1


Τοπίο γκρίζο θαμμένο μέσα σε κάτι ομίχλες

καλαμιές ξερή πρώην βλάστηση

κάπου κάπου και κάνα χλωρό

είναι συννεφιά μουντός ουρανός

και στήσαμε εξέδρες μεγάλες ξύλινες

κρεμάλες



Κάθε δωδεκάωρο κρεμάμε και από κάποιον

δεν τιμωρούμε ούτε παραδειγματίζουμε

ο καθένας έχει τον προορισμό του

ο ένας κρεμάει ο άλλος κρεμιέται

τρεις τρεις μαζί στο σκότος

και έπειτα λίγη αιώρηση



Μπροστά ένας φύλακας κοιμάται

αγκαλιά με μια καραμπίνα

λεχρίτης και βρώμικος αξύριστος

νυν αμφιβόλου ηθικής

πρώην δεν έχει νόημα

φυλάει τα κουφάρια στις κρεμάλες



Τριγύρω κάποια ζωντανά

σκύλοι κυρίως και γατιά

σουλατσέρνουν στο τοπίο πεινασμένα

μυρίζονται σάρκες έτοιμες να σαπίζουν

έτοιμες να φαγωθούν

γύρω από κάθε ευκαιρία χτίζεται η ζωή



Κάπου μπροστά στην εξέδρα

ένα γυναικείο σώμα κείτεται εξαντλημένο

ζει αναπνέει κοιμάται κατέρευσε

οδυρώμενη για την πιθανή αδικία

συνένοχη στην πιθανή αδικία

κουρελιασμένη μέσα στη λάσπη



Ψηλά πουλιά του θανάτου

φέρνουν βόλτες και φρουρούν τον αέρα

τα ίδια πτηνά το σούρουπο καμιά φορά

τραγουδάνε μοιρολόι μυρίζοντας το θάνατο

καμιά φορά τσιμπάνε λίγο μάτι

να ταίσουν τα μικρά τους



Άχρονο τοπίο

Μπορεί πάντα η ίδια αέναη επανάληψη

πόσα δωδεκάωρα ακόμη

ένας ένας καθαρίζουμε καθαρίζονται

η δικαιοσύνη της βουβαμάρας

το πρωτόκολλο της ντροπής



Το πρωτόκολλο της ζωής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου